Hallo allemaal!
Mijn naam is Ragnhild Dalca en ik zit inmiddels alweer in mijn vierde jaar op Zweinstein. Sinds het einde van mijn eerste jaar ben ik Klassenoudste, een functie die ik nog altijd met veel plezier vervul. Het leukste aan deze rol is dat je niet alleen helpt om de regels binnen de school te bewaken, maar ook een aantal leuke extra's krijgt.

Zo mogen Klassenoudsten gebruikmaken van de badkamer van de Klassenoudsten. Op dit moment voelt die bijna als mijn privébadkamer, maar daar mag natuurlijk verandering in komen. Lijkt jou dat ook wel wat? Dan moedig ik je zeker aan om te solliciteren als Klassenoudste!

Daarnaast patrouilleren we 's avonds door de gangen en zorgen we ervoor dat alles binnen de school rustig en ordelijk verloopt. In het begin vond ik het best spannend om anderen op de regels aan te spreken, maar na verloop van tijd groeide ik steeds meer in die rol. Inmiddels doe ik dat met veel vertrouwen en plezier.

Mijn favoriete schoolregel is zonder twijfel regel 9.1: "Leerlingen van Zwadderich mogen de reuzeninktvis niet provoceren door op het raam in de leerlingenkamer te kloppen of vulgaire handsignalen te gebruiken." Heel eerlijk? Ik ben stiekem toch wel benieuwd wat er zou gebeuren als iemand die regel eens zou overtreden...
 
Hallooo, Wyatt hier!

Sinds enige tijd mag ik mij met trots Leider van de Klassenoudsten noemen. Samen met mijn teamlid Ragnhild zet ik mij in om ervoor te zorgen dat de Klassenoudsten hun taken goed uitvoeren binnen Zweinstein en dat topics leuk en toegankelijk blijven voor een ieder.

In mijn rol ligt de nadruk vooral op het controleren van topics, het bewaken van de topicregels en het erop toezien dat deze regels ook daadwerkelijk worden nageleefd. Daarnaast ben ik een aanspreekpunt voor leden die vragen hebben of ergens tegenaan lopen. Ik vind het belangrijk dat er altijd duidelijkheid is over wat wel en niet kan, en dat iedereen zich gehoord voelt wanneer er vragen of onduidelijkheden zijn.

Ook zorg ik ervoor dat er overzicht blijft binnen de verschillende onderwerpen en dat gesprekken op een goede en respectvolle manier verlopen. Zo proberen we samen een prettige en eerlijke omgeving te behouden voor iedereen. Met de vernieuwde Kwebbelende Klassenoudsten hoop ik jullie bovendien een kijkje achter de schermen te geven van ons werk, en samen met Ragnhild iets leuk neer te zetten voor jullie, de lezers.

En mijn favoriete regel…? Te veel om op te noemen denk ik zo..

In elke editie van De Kwebbelende Klassenoudsten zal een willekeurig persoon worden uitgenodigd om deel te nemen aan de rubriek Klassenoudste voor een dag.
In deze rubriek wordt de deelnemer gevraagd om een situatie te beschrijven met wat hij/zij zou doen als hij/zij voor een dag Klassenoudste zou zijn, zoals de naam eigenlijk al verklapt.
Voor deze editie hebben we een bijzondere gast mogen ontvangen, niemand minder dan schoolhoofd, Emma Archeron.
   
Emma liep als klassenoudste voor Huffelpuf door de donkere gangen van Zweinstein, met haar toverstok in haar linkerhand, waarmee ze met behulp van de spreuk Lumos haar een weg kon banen door het donker. Het was laat in de avond en de meeste leerlingen hadden zich al teruggetrokken in hun slaapzalen, zoals volgens de regels moest. Rond dit tijdstip was het niet meer toegestaan om zonder geldige reden door de gangen te dwalen. Toch voelde ze een lichte spanning in de gangen hangen, sommige ouderejaars waren altijd net iets te nieuwsgierig om op tijd naar bed te gaan. Al helemaal in het weekend, wanneer er soms snode plannen werden uitgevoerd. Haar onderbuik gevoel vertelde haar dat er nog wel iets spannends op de loer kon liggen…

Stilletjes liep ze haar rondes en op een geest na, kwam ze niemand tegen. Gelukkig liet Foppe zich niet zien, daar had ze absoluut geen zin in vanavond. Ze baande zich een weg richting de keukens, om vervolgens weer terug naar haar eigen leerlingenkamer te gaan. Haar rondes zaten er bijna op en de slaap begon ze langzaam te voelen.

Plotseling hoorde ze gelach en gedempte stemmen vanuit de richting van de keukens komen. Haar nieuwsgierigheid werd meteen gewekt, want voor haar vertrek had ze de meeste dassen nog in de leerlingenkamer gezien. Ook de huiselfen waren rond dit late tijdstip niet meer aan het werk. Waren er dan toch nog leerlingen uit de leerlingenkamer geslopen? Snel doofde ze het licht van haar toverstok en sloop zachtjes naar het portret en de deur toe, die ze voorzichtig opende. Emma was al zo vaak in de keuken geweest dat ze precies wist hoe ze de deur moest openen zonder dat deze kraakte, een fout die indringers al snel kon verraden.

Tot haar verbazing zag ze twee leerlingen die duidelijk niet thuishoorden in de keuken. Ze probeerde zichzelf zo stil mogelijk te houden om de situatie een moment te kunnen observeren. Tot haar grote schrik zag ze dat het toch twee van haar afdelingsgenoten en zelfs jaargenoten waren. Even stond ze verbaasd te kijken. Dit waren wel de laatste personen die ze hier verwachtte, het waren geen personen die bewust kattenkwaad uithaalden. En ze had ze daarstraks echt naar boven zien gaan, toch?

Snel schudde ze de gedachte weg. Emma had ergens rekening gehouden met een groepje Zwadderaars of Griffoendors, die ze wel vaker aantrof op plekken waar ze niet hoorden te zijn, maar deze twee? Nee, dat was niet direct in haar opgekomen. Stiekem moest ze er ook een beetje om lachen, want eerlijk? Iedereen deed altijd alsof leerlingen uit Huffelpuf zo lief en braaf waren, maar als ze eens wisten wat voor kattenkwaad ze uithaalden, en met hoeveel ze eigenlijk wegkwamen. Natuurlijk zei niemand dat hardop.

Emma ontspande zich een beetje en leunde tegen de deurpost. Ergens stelde het haar gerust dat het leerlingen waren die ze goed kende. Geen van beiden leek aandacht voor haar te hebben en ze waren druk bezig met het maken van een taart. Ze zag dat ze druk in de weer waren met verschillende ingrediënten en spullen. ‘’Wat denken jullie hier te doen?’’ vroeg ze na een tijdje, toen ze haar nog steeds niet ontdekt hadden. De stilte en de schrik van haar klasgenoten die daarna volgden waren onbetaalbaar. Het was zo stil geworden dat je een speld kon horen vallen.

“Een… verrassing,” stamelde de ene leerling terwijl hij probeerde zijn taart zo goed mogelijk achter zijn rug te verbergen. De andere knikte nerveus en veegde een klodder slagroom van zijn wang. Emma behield het overzicht en kon een kleine glimlach niet onderdrukken. Ze wist dat haar rol als klassenoudste niet alleen bestond uit regels handhaven, maar ook uit het inschatten van situaties en soms een klein oogje dichtknijpen. Al kon dat natuurlijk niet in elke situatie.

Het duurde echter niet lang voordat een kleine beweging een kettingreactie veroorzaakte. Een taart, die ze voor haar hadden proberen te verbergen, gleed van de werkbank en viel met een zachte plof op de grond. Beide leerlingen slaakten een kreet van schrik en staarden beteuterd naar de taart. Haar klasgenoten legden uit dat ze een taart aan het voorbereiden waren voor een andere klasgenoot, die morgen jarig zou zijn. Alleen lag de taart nu als een zielig hoopje op de grond.

Voordat Emma kon ingrijpen, begonnen de twee een klein, speels taartgevecht – waarschijnlijk vanwege de realisatie dat de taart vanaf dit punt toch niet meer te redden was. Klodders slagroom vlogen door de lucht en de keuken veranderde binnen enkele seconden in een slagveld van slagroom en stukjes fruit. Emma zuchtte en schudde haar hoofd, maar kon een glimlach niet helemaal onderdrukken. Ze greep een houten lepel die op de werkbank lag en stapte tussen de chaos. “Klaar nu! Dit is geen slagveld!” riep ze terwijl ze met haar stok en lepel door de lucht zwaaide. De leerlingen pauzeerden even, hijgend en met glinsterende ogen, en beseften dat hun klassenoudste hen in de gaten hield.

“Goed, jullie stoppen met dit gevecht,” vervolgde ze, haar stem nu iets zachter maar nog steeds kordaat. “Beiden gaan jullie helpen met schoonmaken, zonder magie, en daarna linea recta naar de leerlingenkamer.” Haar toon was streng, want anders kwam er helaas niets van terecht. Een van de leerlingen, nog met een klodder slagroom op zijn neus, grijnsde. “Maar Emma,” begon hij op een smekende toon, “wij willen graag een taart maken voor morgen.” Ze dacht even na en legde daarna uit dat dit niet de manier was. “Vraag de huiselfen morgen maar om iets te maken,” stelde ze voor. Beteuterd knikten ze.

Binnen een paar minuten begonnen beiden met schoonmaken en het opruimen van de keuken, terwijl Emma toezicht hield en af en toe advies gaf over plekjes die ze gemist hadden. Zonder magie duurde het wel even, maar Emma vond dat dit een goede straf was. Toen alles weer schoon was, leunde Emma tegen de werkbank en keek tevreden naar de leerlingen. Haar kleren waren gelukkig nog schoon gebleven en de keuken glom weer. Gelukkig hoefde ze nu niet aan de huiselfen uit te leggen waarom het zo’n bende was in de keukens.

Emma glimlachte. “Fijn dat alles weer schoon is, goed werk allebei,” begon ze. “En nu hop, mee naar de leerlingenkamer. En om ervoor te zorgen dat het niet weer gebeurt, krijgen jullie allebei 10 punten aftrek.” Ze zag hoe beide jongens haar beteuterd aankeken. Ze kon aan hun gezichten zien dat ze wilden tegenstribbelen, maar ze leken hun verlies te nemen. “De volgende keer, laat je niet betrappen.” Ze knipoogde en ze verlieten allemaal de ruimte. Zoals bijna alle dassen wisten, was een tripje naar de keukens niet heel ongewoon. Als je ermee weg wist te komen, had je geluk, en anders moest je de gevolgen van je acties onderzien.

In deze editie van De Kwebbelende Klassenoudsten nemen we één belangrijke regel binnen de topics en RPG eens goed onder de loep. Soms lijken regels vanzelfsprekend, maar juist daarom is het goed om ze af en toe duidelijk toe te lichten.
De regel van deze editie gaat over het openbare karakter van topics.

Binnen World of Potter geldt de regel dat een topic niet privé is. Dat betekent dat iedereen een topic mag lezen en er in principe ook op mag reageren. Topics zijn bedoeld als een gezamenlijke plek waar verhalen ontstaan.

Wil je toch een privé topic, dan kan dat via een uil. Op die manier blijft een topic overzichtelijk en toegankelijk voor iedereen, zonder dat er verborgen of afgesloten gesprekken in topics ontstaan.

Het is wel toegestaan om in een OOG-bericht aan te geven dat je liever niet hebt dat iemand deelneemt aan een topic zonder toestemming. Dit is echter altijd een verzoek en geen verplichting. Het blijft dus mogelijk dat iemand alsnog besluit om mee te doen, omdat topics in de basis open zijn voor iedereen.

Tegelijkertijd geldt er ook een stukje onderlinge beleefdheid. Als deelnemer is het netjes om vooraf te vragen of een topic al is uitgedacht of dat je mag aansluiten. Zo voorkom je misverstanden en zorg je ervoor dat een topic soepel kan verlopen. Kort gezegd draait deze regel om balans en openheid in topics, maar met respect voor elkaars plannen en creativiteit.

In deze rubriek verzamelen we kleine, opvallende en leuke momenten uit het leven binnen Zweinstein. Alles wat het delen waard is, van grappige gebeurtenissen tot bijzondere of onverwachte situaties, kan hier een plekje krijgen.

Voor de volgende editie is iedereen vrij om Ditjes en Datjes (denk aan roddels, weetjes of andere nieuwtjes, maar vooral roddels) in te sturen, denk aan leuke momenten in topics, relatiedrama, et cetera.
Heb jij iets gezien of meegemaakt dat niet mag ontbreken? Stuur het dan in voor 30 september op naar mij, Wyatt, zodat het meegenomen kan worden in de volgende editie van De Kwebbelende Klassenoudsten.

Met deze editie van De Kwebbelende Klassenoudsten komt er een einde aan onze eerste vernieuwde uitgave. We hopen dat jullie met plezier hebben gelezen en dat de nieuwe opzet goed bevalt. Dit is pas het begin, en er staan nog veel ideeën en plannen klaar voor de volgende edities.

Voordat we afsluiten willen we nog één belangrijk punt onder de aandacht brengen. Er staat namelijk nog altijd een vacature open voor Klassenoudste. Lijkt het jou leuk om een actieve rol te spelen binnen Zweinstein, topics te stalken en samen met ons de regels te bewaken? Dan is dit je kans.

Solliciteren kan nog steeds, en ik moedig iedereen aan die enthousiast is om te solliciteren. Wie weet sta jij in de volgende editie wel aan onze zijde als nieuwe Klassenoudste.

Voor nu willen we iedereen bedanken voor het lezen

Tot de volgende keer!